می دانم بی نام تو دفتر شعرم خالیست

میدانم بی نام تو دیگر شقایق هم نیست

میدانم بی نام تو جای خاطره ها خالیست

میدانم که میدانی یادت همیشه جاریست

میدانم که با یاد تو عطر زندگی جاریست

میدانم که خاطر تو همیشه باقیست

میدانم از تو گفتن چقدر سخت است

میدانم که جای تو چقدر خالیست

میدانم که جای تو چقدر خالیست

به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش
غم شبهاي سکوت و دل باراني خويش
گله از هيچ ندارم نکنم شکوه ازو
که شدم بنده ي پا بسته و سودايي خويش
به کدامين گنه اين گونه مجازات شدم
همه دم نالم و سوزم زپشيماني خويش
من از اين پس شده ام راوي و گويم همه شب
غزل چشم تو و قصه ي ناداني خويش

اگه تو مال من بودی ماه از چشات طلوع می کرد
پرستو از رو دست تو نغمه هاشو شروع می کرد
اگه تو مال من بودی کلاغ به خونش می رسید
مجنون به داد اون دل زرد و دیوونش می رسید
اگه تو مال من بودی همه خبردار می شدن
ترانه های عاشقی رو سرم آوار می شدن
اگه تو مال من بودی قدم رو پاییز میزدیم
پاییز می فهمید که ماها زبونشو خوب بلدیم
اگه تو مال من بودی انقد غریب نمی شدم
من چی می خواستم از خدا دیگه اگه پیشت بودم
اگه تو مال من بودی دور خوشی نرده نبود
دل من اون آواره ای که شبا می گرده نبود
اگه تو مال من بودی چشام به چشمات شک نداشت
تنگ بلور آرزوم مثل حالا ترک نداشت
اگه تو مال من بودی جهنمم بهشت می شد
قصه ی عشق ما دو تا ، عبرت سرنوشت می شد
اگه تو مال من بودی می بردمت یه جای دور
یه جا که تو دیده نشی نباشه حتی کمی نور
اگه تو مال من بودی ،‌ می ذاشتمت روی چشام
بارون می خواستی می بارید ، ابر سفید گریه هام
اگه تو مال من بودی برگا تو پاییز نمی ریخت
شمعی که پروانه داره ، اشک غم انگیز نمی ریخت
اگه تو مال من بودی قفس دیگه اسیر نداشت
آدما دارا می شدن ، دنیا دیگه فقیر نداشت
اگه تو مال من بودی خیال نمی کنم باشی
پس می رم و می کشمت پیش خودم تو نقاشی

 باورم کن

آمدم تا عاشقانه در کنار تو بمان تا برای تو بمیرم مهربان من

آمدم ای نازنینم  تا به جبران گذشته سر زپایت بر نگیرم هم زبان من

آمدم تا آنکه باشم تکیه گاه خسته گی هات ای گل نیلوفر من

تا سحرگاهان بپیچد عطرگرم بازوانت در حریم بستر من مهربان من

در دو چشم من نگاه کن تو من و از من جدا کن با محبت آشنا کن

ترک آن افسانه ها کن مهربانی را صدا کن این تو و من را رها کن

نازنینم تو مرا از نو بنا کن بر دو چشمان تو سوگند در تمام ملک هستی

اولین عشقم تو بودی آخرین عشقم تو هستی

سر زدی همچون ستاره در شب تنهایی من

همچو باران بهاری نم کشیدی روزگاری در حریم شوره زاری

در قلب سردم زد جوانه گلهای خود روی ترانه

شیرینترین افسانه ها پر شد ز ما در خانه ها قصه های عاشقانه

میماند از ما این ترانه روی لبها جاودانه

در قحطی عشق و وفا از عشق ما باشد نشانه بعد ما در این زمانه

آمدم تا عاشقانه در کنار تو بمان تا برای تو بمیرم مهربان من

آمدم ای نازنینم  تا به جبران گذشته سر زپایت بر نگیرم هم زبان من